1 stycznia 2016 r. to podstawowy termin wejścia w życie nowelizacji ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej. Jak będzie wyglądać ustawa ubezpieczeniowa po nowelizacji? O czym muszą pamiętać pracownicy firm działających w tych sektorach?

Przyjęta nowela uchyla dotychczas obowiązującą ustawę z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej. Nowelizacja była niezbędna – konieczna była  implementacja do krajowego porządku prawnego przepisów dyrektywy 2009/138/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej – Wypłacalność II (ang. Solvency II). Równolegle ustawodawca prowadził działania mające na celu uregulowanie niektórych kwestii odnoszących się wyłącznie do rynku polskiego. Jak teraz wygląda ustawa ubezpieczeniowa?

Firmy działające w branży ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej są (lub będą) zobowiązane dostosować się do rozwiązań, które już obowiązują (lub dopiero wejdą w życie – część zmian zacznie obowiązywać później, np. od 1 stycznia 2019 r.). Zmian jest sporo i, by łatwiej było się po nich poruszać, można je pogrupować, biorąc pod uwagę to, do czego się odnoszą. W ten sposób można wskazać m.in.: nowe obowiązki firm ubezpieczeniowych w zakresie formalności, konieczność przeprowadzenia analizy m.in. potrzeb osoby zainteresowanej nabyciem ubezpieczenia czy kwestie związane z wynagradzaniem pośredników i ubezpieczających.

Ustawa ubezpieczeniowa a nowe obowiązki w zakresie formalności

Art. 17 ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej wymaga, by zakłady ubezpieczeń umieszczały szereg informacji w stosowanych przez siebie wzorach umów. Mowa tu o:

  • przesłankach wypłaty odszkodowania i innych świadczeń lub wartości wykupu ubezpieczenia,
  • ograniczeniach oraz wyłączeniach odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń uprawniających do odmowy wypłaty odszkodowania i innych świadczeń lub ich obniżenia,
  • kosztach oraz wszelkich innych obciążeniach potrącanych ze składek ubezpieczeniowych, z aktywów ubezpieczeniowych funduszy kapitałowych lub poprzez umorzenie jednostek uczestnictwa ubezpieczeniowych funduszy kapitałowych,
  • wartości wykupu ubezpieczenia w poszczególnych okresach trwania ochrony ubezpieczeniowej oraz okresie, w którym roszczenie o wypłatę wartości wykupu nie przysługuje.

Nie zawsze klient decyduje się na zakup indywidualnego ubezpieczenia, ale korzysta z ubezpieczenia grupowego. Dla części społeczeństwa jest to nawet jedyna możliwość pozyskania polisy na życie. W takiej sytuacji ustawa ubezpieczeniowa również wymaga, by zakład ubezpieczeń przekazał osobie zainteresowanej na piśmie lub innym trwałym nośniku wszystkie niezbędne informacje o produkcie.

Powyższe rozwiązanie jest podyktowane przede wszystkim chęcią zwiększenia świadomości osób nabywających ubezpieczenia. Obszerne, wielostronicowe umowy zapisane maczkiem nie sprzyjały gruntownemu zapoznaniu się zainteresowanych z najważniejszymi kwestiami. Po wejściu w życie nowelizacji osoby zainteresowane ubezpieczeniem mają mieć natychmiastowy dostęp do kluczowych informacji.

Analiza potrzeb, czyli wypełnia konsument ankietę…

W środowisku wiele wątpliwości wywołuje treść art. 21 ustawy. W tym artykule zostało zawarte zobowiązanie zakładu ubezpieczającego do korzystania z ankiet. Te mają wypełniać osoby zainteresowane nabyciem ubezpieczenia. Na podstawie informacji pozyskanych przez klienta, towarzystwa ubezpieczeniowe mają oceniać jego potrzeby, wiedzę i doświadczenie w korzystaniu z produktów ubezpieczeniowych. Pytania, które znajdą się w ankiecie, mają również pomóc określić sytuację finansową zainteresowanego.

Na podstawie odpowiedzi udzielonych na pytania zawarte w ankiecie, zakład ubezpieczeniowy jest zobowiązany przedstawić produkty odpowiadające indywidualnym potrzebom ubezpieczającego. Jak zauważają specjaliści, ustawa ubezpieczeniowa w tym punkcie chroni konsumenta przed zaciągnięciem zobowiązania, na które de facto nie może on sobie pozwolić.

Wynagradzanie pośredników i ubezpieczających – co się zmieniło?

Ustawa ubezpieczeniowa reguluje również kwestie wynagradzania pośredników i ubezpieczających. Konflikt interesów był dotychczas szczególnie widoczny w przypadku ubezpieczeń grupowych. Przykładowo pracodawca lub szkoła były stronami umowy grupowej. Pobierając wynagrodzenie (prowizję od każdej osoby podpisującej ubezpieczenie), podmioty nie musiały koniecznie działać na rzecz reprezentowanych osób.

Rozwiązanie zakazujące wynagradzania ubezpieczających ma gwarantować, że będą oni działać na rzecz konsumentów, nie zaś zakładu ubezpieczeń. Jest to szczególnie ważne dla osób korzystających z ubezpieczeń grupowych – mogą oni mieć pewność, że ubezpieczający jest lojalny wobec nich, nie zaś zakładu ubezpieczeń wypłacającego mu wynagrodzenie.

Zapraszamy na naszego bloga po więcej informacji dla agentów ubezpieczeniowych oraz na fanpage na Facebooku!